Aishwarya   |   Akshay   |   Sanjay   |   Shahrukh   |   Bollywood TV   |   DATABASE   |   FORUM   |   NEWS   |   RINGTONES   |   TAGS

Bollywood Movie Database

Menu

Home arrow Entertainment arrow Specials arrow Duistere film met opgetogen Soundtrack
Opmerkelijk E-news Entertainment Sport
Maximale hypotheek
Wilt u zakelijk gaan investeren? Of staat u op het punt een huis te kopen. Bereken dan zelf snel, makkelijk en overzichtelijk het bedrag dat u maximaal kunt lenen voor een hypotheek. Indien u weet wat u maximale hypotheek lasten per maand zi...
Duistere film met opgetogen Soundtrack E-mail
Image Amitabh Bachan die ergens in de jaren 70 als angry young man in het vizier trad, ontstak op den duur in razernij, zette processen in gang, deed iets aan zijn haar, trok zich terug om zich te profileren als quizmaster op de televisie en deed ook aan commercials. Naseerruddin shah, ook een angry young man uit de jaren 70, begon zijn ontevredenheid bij voortduring te luchten. Hij begon met zijn carrière op het moment dat Bachan een ster werd in de van razernij vervulde film Deewar. Terwijl Bachan’s verzet tegen de gevestigde orde temperde tussen de muren van de bioscopen (en later zelfs uitdoofde), zette Shah zijn protestactie voort. Op zijn 65ste is hij nog steeds een wonderbaarlijk en verleidelijk acteur en schopt hij aan tegen de commerciële staatsbioscopen, de verwende sterren, de oppervlakkigheid van de zogenaamd onafhankelijke bioscopen etc., aan. Zijn geagiteerde welsprekendheid staat gelijk aan zijn onverminderde passie voor actie.

Ondanks zijn klaarblijkelijke cynisme is hij continu bezig met acteren waarbij hij trouw blijft aan zijn enthousiaste en de daarbij behorende opdracht. Het keurmerk van zijn acteertalent is zijn diplomatieke spreektrant, de toonzetting en teneur van zijn stem. Na dertig jaar filmacteur te zijn geweest is Shah nu definitief omgeturnd tot film regisseur. De film die hij onlangs als debuut uitbracht is getiteld: Yun Hota to kya hota. Tijdens een interview op donderdag 8 november j.l. in het Tropenmuseum te Amsterdam benadrukte hij dat hij Indiase films’ een aaneenschakeling vindt stomvervelende en zich herhalende scènes . Indiase filmindustrieën zijn volgens zijn verklaring erg gecommercialiseerd en produceren aan de lopende band belachelijke films’ die dan conform de verwachting niet meer dan een flop voorstellen. Hoe ’t ook zij, er zijn nooit verbeteringen aangebracht, andere thema’s bedacht en fouten hersteld in een daarop volgende film. Het filmteam beschouwt het eigen probeersel als een cinematografisch experiment, aldus Shah. Tijdens diens persconferentie in KIT. In Westerse films’ bijvoorbeeld worden opnames gemaakt op één lijn waar acteurs meer invulling aan kunnen geven of die kunnen laten floppen. Hierbij worden zij geacht niet aan andere films’, waarvoor ze gevraagd zijn, te werken. Daarentegen werkt een Indiase fanaat voor 5 a‘ 6 films’ tegelijk en offeren zich continu op. De regionale westerse films’ zijn daardoor zelfs beter dan de Hindi films’. Makers van Bollywoodfilms’ kijken op hun beurt hierop neer en apen bij voorkeur Westerse musicals na uit de jaren 50.

Zelfs deze kopieën zijn inferieur van kwaliteit, hetgeen deerniswekkend is. Zij blijven waardeloze films’ uitbroeden en claimen daarbij dat het publiek er onderste boven van is. Beperken wij ons tot voornoemde film waarmee Shah een eerste set heeft gegeven tot een mogelijke radicale ommekeer in de Indiase filmmakelij, moet worden opgemerkt dat deze film qua plot enkel steunend en kreunend zal kunnen opklimmen tegen de Westerse films’ en riskeert als een doorsnee ordinair drama terzijde te worden geschoven. De centrale opgave in deze filmische opzet is de welbekende American dream, welke veel meer dan in het huidige America, in India manifest is. Hindoes’ bidden er niet voor geluk, geld en roem voor een ieder maar hoofdzakelijk voor zichzelf. In India is de American Dream strekt in zodanige mate dat een armlastige persoon graag multimiljonair wil worden en dat de geringste qua afkomst desnoods president kan worden.

Tengevolge hiervan trekken vele beter gesitueerde Indiërs naar Amerika om een nieuw begin te maken. In het eigen land komt men niet aan de bak, omdat men bijvoorbeeld niet van adel is of onvoldoende geld heeft. De debuutfilm van Shah is een episode waarin vier bedrijvigheden met verschillende karakters, als plot zijn gekozen. Naast het feit dat de American Dream hierbij als insteek dient, wordt de 11 september 2001 affaire niet eens als decor maar als sluitstuk gebruikt waarop deze vier drama’s worden geconvergeerd. Als dit een poging van de filmmaker is geweest een voorstelling te maken van 11 september 2001, maar dan wel op z’n Indiaas, dan is er in absolute zin gekozen voor de meest irrationele, onlogische en onhandige aanpak. Het uit vier delen opgebouwde verhaal is recht-toe-recht-aan, hoewel gelardeerd met uitstekende technische effecten maar dan met een opbouw die doet snakken naar meer gestroomlijndheid. De filmmuziek waar eveneens een Shah de verantwoordelijkheid van op zich nam, kan best wel concurreren met het Westerse aanbod. Ondanks het feit dat Shah tijdens het interview te kennen gaf dat hij Indiase/Bollywoodmuziek even horrible vindt áls de films en dat hij overwegend de oren te luister legt bij Westerse muziek, produceert India naast de eigen improvisatie en symfonische stukken die als grondslag Brahms, Chopin, Grieg, Schubert, Beethoven en Litzt hebben. In dit opzicht is Shah de weg heel erg kwijt , vrees ik. De opbouw van het verhaal zier er als volgt uit:

ImageVerhaal 1: Tilottima (Konkona Sensharma) trouwt de uit het internet gedownloade Hemant (Jimmy Shergill). Als het op een huwelijksreis aankomt wordt deze wegens het abrupte vertrek van Hemant voor zijn werk naar de VS, onderbroken. Tilottima die de VS uit wanhoop gedreven bereikt, wordt vergast op de exuberantie van een woedende en schuimbekkende schoonmoeder (Carla Singh) .

Verhaal 2: Salim (Irrfan Khan) is een zoon van een effectenmakelaar met een peettante (Saroj Khan) en verkeert in de ban van de veel oudere, maar van lage zindelijkheid getuigende Namrata (Suhasini Mulay). Als hij bij een onwillekeurige moord (Boman Irani) betrokken raakt, ontdekt hij dat zij hem constant in het ootje neemt en beduveld met andere minnaars. Deze moord waar hij part noch deel aan heeft noopt zijn moeder hem te manen zijn koffers te pakken en het hazenpad te kiezen.

Verhaal 3: Rahul (Ankur Khanna) is een briljante maar arme student die reeds is toegelaten op een in een prestigieuze universiteit in het buitenland. Hij heeft een tekort aan geld en een onbekwame vader. Plotseling, bijna magisch worden al zijn problemen, dankzij een vriend (Ayesha Takia) uit de wereld geholpen en hem wacht een heldere toekomst.

Verhaal 4: Rajubhai (Paresh Rawal) is een organisator van buitenlandse shows. Voor deelname aan zijn show zal een mededinger al gauw vele duizenden moeten neertellen. Tara (Ratna Pathak Shah) die in de film een oude maîtresse is geweest van Rajubhai, verpandt haar huis, zodat haar enige dochter (Shahana Goswami) er deel kan nemen . Hierna neemt deze moneymaker het onschuldige meisje op zijn tournee naar het buitenland.

In To Kya Hota holds springt de ruwheid van een rekenkundige reeks aan filmrushes er vanaf, en is het verhaal dat verteld wordt in vier episodes, als cinematografisch kunstwerk onverteerbaar en ontegenzeglijk noodlottig. Shah geeft er in ieder geval wel blijk van veel om zich heen te hebben gekeken en veel in zich te hebben opgenomen, echter niet met een dusdanig absorberingsvermogen om het opgeslagene in zich creatief te doen ontladen in eigen creativiteit. De film is één en al duister, met uitzondering van de opgetogen soundtracks van een zekere Shah, misschien dat deze hierbij als gelijkmaker optreedt. De score opent groots met een strijkwerk dat ongetwijfeld de openingsgeneriek siert. De muziek kruipt als een rode draad door het thema van de film en blijft bij iedere voorstelling adembenemend en ontroerend! Want naast deze meer ingetogen lyrische passages is de sfeer meestal dreigend, mysterieus en bij momenten ook behoorlijk agressief. Scherpe accenten, wringende akkoorden en wrijvende vioolpassages typeren de muziek dat hierdoor grijpt naar de taal van filmmuziek. De ritmische gepuntheid en kleine pianostukken passeren je oren niet maar nestelen zich erin. Deze soundtrack kan voor deze film weliswaar als enige verdienste doorgaan maar is met een enorme devotie, passie en vernuft gecomponeerd en georkestreerd. Er mag dan ook geen twijfel over bestaan dat deze muziek een unieke plaats zal bekleden in een mogelijk komend oeuvre van deze conductor/music director en componist.

Rabin Gangadin

Gerelateerd

Een verlegen Indiase filmheld
Commentaar
Zoeken
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!