Aishwarya   |   Akshay   |   Sanjay   |   Shahrukh   |   Bollywood TV   |   DATABASE   |   FORUM   |   NEWS   |   RINGTONES   |   TAGS

Bollywood Movie Database

Menu

Home arrow Entertainment arrow Specials arrow Theaterstuk van een eindeloze, boeiende karakterverscheidenheid
Opmerkelijk E-news Entertainment Sport
Maximale hypotheek
Wilt u zakelijk gaan investeren? Of staat u op het punt een huis te kopen. Bereken dan zelf snel, makkelijk en overzichtelijk het bedrag dat u maximaal kunt lenen voor een hypotheek. Indien u weet wat u maximale hypotheek lasten per maand zi...
Theaterstuk van een eindeloze, boeiende karakterverscheidenheid E-mail
Image Wil een Hindoestaan een kunstvorm/ creatieve expressie de moeite waard vinden dan moet hij er op z’n minst een “Bhudjal Doksa“ in kunnen terug vinden. Ik wil hiermee aangeven dat velen anno 2008 nog steeds niet over de elasticiteit van geest beschikken zich te ontwringen aan het keurslijf van de primitieve kneuterigheid. Eigenlijk heeft iedere uiting van kunst bij Hindoestanen onder dit euvel geleden( zie in dit verband mijn column op de website van Indian Feelings, getiteld: Hoe ontdek je Hindoestaans talent?). Zelfs de opkomende generatie dreigt na een periode van platitude en betekenisloosheid, door te ploeteren in het kielzog van de oude generatie.

Gelukkig komt er een kentering in hetgeen zeker hoopgevend is. Op het gebied van de popmuziek bijvoorbeeld hebben veelbelovende talenten als Kries Malhoe, Hafish khan Wagid Husein, Dilip Dhoenmoen, Oemar Wagid Hoesein etc. een frisse wind doen waaien door de rokerige buitenkeuken van de Hindoestaanse kunststoker. Op het terrein van de theater/podiumkunst betoont Asha Ghurahoo zich een hemelbestormer, bezeten zoekend naar onbereikbare perfectie en begiftigd met een geweldig gemak in het creeren van expressieve symbolen. Op zaterdag 7 juni j.l. nam zij in het theater Isla aan de Stadsplein 5 te Capelle aan de IJssel deze verkeerd ingegroeide mentaliteit ter hand en modelleerde zij die tot iets experimenteels. Zij veranderde, retoucheerde en schrapte copieuze coupures die doorgaans in de gemiddelde toneelvoorstelling van de Hindoestaanse kunstuiting manifest zijn. Zij heeft aan een theaterstuk, gebaseerd op de Hindoestaanse migratiestroom naar Suriname een nieuwe betekenis gegeven door veel aandacht te geven aan de decoratie, mimiek, choreografie etc. In een interview gaf mw. Ghurahoo mij te verstaan dat zij in de Sarnamihuis, gevestigd aan de Brouwersgracht 2 te Den Haag, geïnspireerd raakte door de statische beelden die er zijn uitgestald zijn en de talloze fotografische documenten. Met deze gegevens slaagde zij erin een theaterstuk te schrijven dat getuigt van een eindeloos spel van veelzijdige, naar alle richtingen weerkaatsende beïnvloeding. Zij heeft zich middels observatie en literatuurstudie verdiept in de ontwikkelingsgeschiedenis van de Hindoestaanse migratie, en heeft gepoogd deze historische kluwen uit te pluizen om alras tot de ontdekking te komen dat deze starre en statische beelden middels een psychologische en creatieve reanimeringsproces kunnen herleven.

Het theaterstuk begint met een oud echtpaar dat middels flash backs haar verhaal uit de doeken doet betreffende de ingrijpende, dramatische wijze waarop vrouwen van hun echtgenotes en andersom met perfide beloftes werden geronseld voor een enkele reis naar Suriname met het schip, Lalla Rookh. De ronselaars gebruikten als lokmiddel de meest pathetische, geloofwaardige en lijmerige omhaal van zoetgevooisde woorden, welke doorgaans in de hedendaagse realiteit toch een substantieel onderdeel lijkt te zijn van de retorische vaardigheid van de Hindoestaan. De enkele speeches die door sommige gerenommeerde magistraten en zich kenners wanende van de migratiegeschiedenis werden afgestoken, werden gelukkig beperkt tot een beheersbaar maximum zodat het publiek niet kon indutten. In het theaterstuk verliepen de effecten en suggestieve mimiekgebaren met betrekking tot het heden en verleden, verder gesmeerd en synchroon. De achtergrondmuziek was uitstekend geselecteerd, hetgeen ik in mindere mate zou durven zeggen van de zoeklichtachtige spotlights achter op het podium die verantwoordelijk zouden moeten zijn voor een beter effect.

Imagemw. Ghurahoo legde de klemtoon op haar artistieke- en kunstzinnige kant tengevolge waarvan zij in staat werd gesteld verschillende muzische werkvormen vanuit het standpunt van een therapeut tot uitdrukking te brengen. Zij concentreerde zich daarbij niet op het resultaat van de expressie, maar op het boeiende proces dat ermee gepaard ging. De uitdaging van het begeleiden van dit dramagebeuren is daardoor erg multimediaal, vooral ook omdat mw. Ghurahoo het hoofdaccent zodanig op het drama legde waardoor zij de grens van de andere muzische domeinen kon oversteken en zo tot een mix kwam van expressievormen. Zij maakte het voor het publiek interessant door binnen de drama-activiteit een afwisseling te houden tussen verschillende dramatische werkvormen. Er werd gespeeld met contrast (licht/donker, snel/traag, bewegen/stilstaan, enz…).

Het publiek zat er goed gehumeurd bij, zichtbaar genietend van de Baithak Gana die na de pauze volgde. Deze vorm van vocale expressie wortelt in bepaalde oude vormen van sommige Indiase streken. Van oudsher kenmerkte deze vorm van muziek zich middels een gelijkblijvend, monotoon ritme en soms van een polyfone motet, vooral wanneer het tijdens een religieuze bijkomst werd vertolkt. Kennelijk zou de Baithak Gana dezelfde ontwikkelingsgang hebben doorgemaakt wanneer de huidige jonglichters die niet uit het slop zouden hebben getrokken en er geen nieuwe elementen aan zouden hebben toegevoegd. De gebaren van iedere uitgedrukte lichaamstaal van de bandleden had iets intuïtief, iets improviserend. De zanger had in zijn vocale expressie een plastische toonschildering. De dholist, een jonge lenige figuur veraste je met zijn ritmiek met even onverwachte als perfecte vinger salto’s. Ten einde een meer individueel of zelfs subjectief effect aan te geven paste hij een geëxalteerde uitdrukkingswijze toe, bijna sterk chromatisch. Hierdoor klonk de voortgebracht muziek zeer experimenteel. Resumerend moet ik stellen dat dit theaterstuk de Hindoestaanse podiumkunst wegrukt heeft van het grenzeloze egoïsme van de tot nu toe aan de weg timmerende Hindoestanen, van hun machtsaspiratie, van de vanzelfsprekendheid van hun vermeende gelijk, van de onmogelijkheid dat zij zich ooit zouden kunnen vergissen aan dat wat zij aan het ondernemen zijn, waardoor het theaterstuk op de meest perfecte wijze tot haar recht kwam. Hierdoor getuigt haar theaterstuk waar zij zelf ook in figureerde, van een eindeloze, boeiende karakterverscheidenheid.

Rabin Gangadin

Commentaar
Zoeken
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!