Aishwarya   |   Akshay   |   Sanjay   |   Shahrukh   |   Bollywood TV   |   DATABASE   |   FORUM   |   NEWS   |   RINGTONES   |   TAGS

Google Ads Left

Ads Right



Bollywood Movie Database

Menu

Home arrow Entertainment arrow Health arrow Als Haldol faalt (deel 2)
Opmerkelijk E-news Entertainment Sport
Maximale hypotheek
Wilt u zakelijk gaan investeren? Of staat u op het punt een huis te kopen. Bereken dan zelf snel, makkelijk en overzichtelijk het bedrag dat u maximaal kunt lenen voor een hypotheek. Indien u weet wat u maximale hypotheek lasten per maand zi...
Als Haldol faalt (deel 2) E-mail
Een ervaring met een hallucinerende patiënt

En ineens hoorde ik het ook! Een stem. Mevrouw X en ik keken elkaar aan. Zou het echt zo zijn? Spookte het inderdaad? Was die aardige huismeester eigenlijk een brute seriemoordenaar en had hij zijn slachtoffers onder de kamer van mevrouw begraven? Zouden hun zielen geen rust vinden voordat ze hun wraak hadden genomen. Zagen ze X per abuis aan voor hun wrede moordenaar? Had mijn laatste uur geslagen? Ik spitste mijn oren. Het leek wel een klagende vrouw. Mijn hart begon in mijn keel te kloppen. Langzaam draaide ik me naar de richting waar de stem vandaan leek te komen… 

De deur ging open en er kwam een vrouw van ergens in de 40 binnen (ben nooit erg goed geweest in het schatten van leeftijden). "Oh hoi, jij bent zeker de medicijnstudent. Ik ben mevrouw Y, de dochter van X. De vrouw van de thuiszorg had me gevraagd om te komen, omdat mijn moeder vervelend doet." Nog een beetje wantrouwig legde ik haar het hele verhaal uit. Het was 21.15 en Y leek wel een beetje boos te worden. Op haar moeder welteverstaan. Gedrriteerd zei ze tegen haar moeder dat ze nou niet zo moest zeuren, haar medicijnen moest nemen en moest gaan slapen. Mevrouw X leek hier niet echt van onder de indruk te zijn en zei haar dochter dat ze haar brutale mond eens moest houden. Mevrouw Y raakte nog verder gedrriteerd en vroeg d’r moeder wat er nou was. Ze hoorde niks ze zag niks, er was niks. Ze vroeg haar moeder wat deze nu eigenlijk hoorde. Deze niet al te subtiele aanpak had precies de uitwerking die ik verwachte. X zei boos dat er niks aan de hand was en maakte Y uit voor onbeschofte snotneus (of iets dergelijks). Inmiddels begon ik me niet echt op m’n gemak te voelen daar. De romantische horrorsfeer was vervangen door een andere sfeer. De liefde tussen moeder en dochter was duidelijk te voelen en ik bedacht dat het misschien wel verstandig zou zijn om Y het werk verder te laten opknappen en me verder niet met deze twee dames te bemoeien. Ik vroeg Y of zij het verder aankon en of ik weg kon gaan. Y zei dat zij ook wel wat beters te doen had en dat zij er ook vandoor ging. Haar moeder zou vanzelf wel gaan slapen als wij weg waren, ze zocht alleen maar aandacht. Nu leek mij dit niet helemaal te kloppen, maar aangezien ik dacht dat Y haar moeder toch wel beter zou kennen dan ik en ik over het algemeen toch geen eigen mening heb, besloot ik samen met mevrouw Y de kamer te verlaten. Dat ik echter niet de enige meeloper was, bleek wel toen ons aller mevrouw X rustig achter ons aan kwam lopen tot in de hal van het gebouw.

In deze hal zaten twee andere bewoonsters en X ging er maar gezellig bij zitten. Y maakte nog even een praatje met de dames, vertelde gefrustreerd iets in de trant van dat ze haar man nog moest ophalen en zo rond 21.40 ging ze naar huis, mij met X en de twee dames achterlatend. Mevrouw X deed haar beklag over haar dochter en maar weigerde pertinent terug naar haar kamer te gaan. Toen de twee dames om 21.50 vonden dat het maar eens tijd was om naar hun eigen kamer boven te gaan, besloot ik tegen beter weten in Y’s tactiek te volgen. Als er niemand meer was zou X misschien wel weer terug naar haar eigen kamer gaan om te slapen.

Na tien minuten op mijn kamer gezeten te hebben begon mijn geweten toch te knagen. Ik besloot om terug naar beneden te gaan om te kijken of mevrouw X al weg was. Ik nam rustig de lift, ging naar de hal en uiteraard zat ze er nog. Met mijn eerdere succes in de recreatiezaal nog in mijn achterhoofd begon ik haar ervan te overtuigen dat het echt het beste was als ze naar haar kamer ging en dat er echt niks was. Mevrouw X weigerde echter, ze was veel te bang. Uiteindelijk besloot ik om 22.45 maar om het hokje van de huismeester in te gaan en Y te bellen om te vragen wat nu te doen. Na een hoop heen en weer gebel tussen Y, de thuiszorg en mijzelf, werd er besloten dat ik maar moest gaan slapen en X in de hal moest laten. Ik had gedaan wat ik kon en meer viel er gewoon niet te doen. Uitgeput werkte ik het logboek bij. Om 0.00 besloot ik maar om te gaan slapen en liep de hal in. Mevrouw X zat nog klaarwakker in haar stoel. Ik wilde haar welterusten gaan wensen toen er ineens iets gebeurde waar ik een uur geleden alleen van had kunnen dromen. Poeslief vroeg ze me of ze me naar haar kamer wilde brengen, ze wilde gaan slapen. Verheugd zei ik dat dat natuurlijk kon. Ik begeleidde haar naar haar kamer en hielp haar met omkleden. Toen mevrouw ik bed lag, wilde ik weggaan, maar ik mocht niet. Ik moest nog even bij haar blijven. De stemmen hoorde ze niet meer, maar ze was nog wel bang. Ik raakte al moedeloos bij het vooruitzicht de hele nacht bij haar te moeten blijven. Seconden leken uren… Maar om 1.00 was het dan zover, ik mocht naar bed van haar. Die woorden klonken als muziek in mijn oren. Ik sprong op, wenste haar welterusten en zweefde naar mijn kamer toe. Ik nam een douche, poetste mijn tanden en eindelijk kon ik dan mijn bedje induiken.

Ik liep met een meisje over een warm strand. De zon scheen, de zee was kalm. Ik keek het meisje aan in haar stralende ogen. Ik haalde mijn hand door haar prachtig lange haar en streelde haar zachte wang. Ik gaf haar een kusje op haar schattig kleine neusje. Ze lachte lief toen ik met haar rieten rokje begon te spelen. Ik begon haar te ontdoen van haar kokosnoten BH, bracht mijn lippen naar de hare en… PIEP PIEP PIEP. Ik schrok wakker en keek om me heen. Waar? Wat? Wie? Hoe? Shit! Alarm! Ik sprong uit bed. Geen tijd te verliezen, misschien had iemand wel een hersenbloeding! Ik keek snel op de klok. Zes uur. Slechts gekleed in mijn bermuda en T-shirt rende ik de kamer uit om te kijken waar ik moest zijn. Begane grond! Vishal to the rescue! Hé wacht… Begane grond? Daar woont… Het zou toch niet? Nee hc? Ik vreesde het ergste. Ik nam de lift naar beneden. Ja hoor, mijn vrees bleek gegrond. Het was uiteraard mevrouw X. Met mijn mastersleutel opende ik haar deur. Mevrouw zat rechtop in bed. Maar vreemd genoeg leek ze dit keer niet bang. Verontwaardigd begon ze me te vertellen dat "ze" het kindje buiten hadden vastgemaakt! Ze zouden het kindje doodmaken, we moesten hem redden. X kon het kindje duidelijk horen, het schreeuwde om hulp. Op verzoek van mevrouw keek ik naar buiten. Niks te zien natuurlijk. Zuchtend vertelde ik haar dat er niks was en dat ze maar weer moest gaan slapen. Ze pikte dat echter niet. Ik moest de politie bellen. Rustig legde ik uit dat dat nergens voor nodig was, er was niemand buiten, daar was het ook veel te vroeg voor. Ik zei haar dat ik maar weer mijn bed in ging. Toen mevrouw echter zelf naar de telefoon greep, leek het mij verstandig het spelletje maar mee te spelen. Ik pakte de telefoon en deed alsof ik een nummer toetste. Terwijl mevrouw luisterde vertelde ik de kiestoon hoe er buiten een kindje was vastgebonden. Ik legde neer. Mevrouw was tevreden. Ze vroeg nog even of de politie zou komen. Ik verzekerde haar dat er spoedig agenten zouden komen. Ze begon tegen het kindje te zeggen dat het niet bang hoefde te zijn. En vervolgens zei ze boos dat degenen die dat kind zo hadden mishandeld zeker wel gepakt zouden worden. Ik begon toch een zeker respect voor mevrouw X te krijgen. Ze had hier (in haar belevenis) te maken met ontvoerders en moordenaars, maar toch was ze moedig genoeg om het kindje te willen redden. Van vrees leek geen sprake, van heldhaftigheid en verontwaardiging des te meer. Als ik in haar schoenen stond zou ik allang naar m’n mamma zijn gerend.

Ondanks dat respect verlangde ik toch erg naar mijn bedje. Toen kreeg ik een geniale inval. Ik zei tegen mevrouw dat ik in de hal op de politie zou gaan wachten. Zij moest maar proberen te slapen, alles zou goed komen. Mijn plan was natuurlijk om lekker te slapen als ik daar weg was, maar mevrouw trapte er helaas niet in. Ik mocht haar niet verlaten, ze was te bang. Wat ik ook zei, ik kon haar niet overtuigen. Ik mocht gewoon niet weg. Uiteindelijk stelde ik maar voor om samen in de hal te gaan wachten op de politie. Dat vond ze een veel beter idee. Saampjes gingen we dus maar naar de hal. Toen we daar gezellig zaten vroeg ik haar of ik even naar mijn kamer mocht om mij om te kleden. Mocht niet. Hoorde ik die stemmen dan niet? Dat gelach? Nee, maar ik wilde toch echt even wat anders aan doen, ik voelde me niet echt comfortabel in mijn slaapkleding. X stelde voor dat als ik dan zo nodig wilde douchen en omkleden, dat ik haar dan maar mee moest nemen naar mijn kamer. Dat leek mij niet zo’n heel goed idee, dus ik bleef maar in de gang zitten met haar. Het was verder leeg in de gang. Af en toe kwam en nog een bewoner voorbij. Seconden leken uren… Toen, om acht uur, kwam daar dan eindelijk de schoonmaakster. Ze ging de gang schoonvegen. Ik vroeg mevrouw X of ik nu kon gaan, nu de schoonmaakster erbij was. Ik mocht. Toen ik opstond hield ze me nog even vast. "Je bent een schat van een jongen, bedankt." Ik kreeg een brok in mijn keel. Verlegen zei ik dat het mijn taak was en ik ging naar boven. 

Toen ik een half uur later weer beneden kwam kreeg ik van de huismeester, die inmiddels al was gekomen, te horen dat X naar de dokter was gebracht. Uiteindelijk heeft ze zwaardere medicijnen gekregen, de HaldolN die ze al had was niet voldoende. Maar dat was mij al opgevallen… 

Vishal Hira

Commentaar
Zoeken
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!