Aishwarya   |   Akshay   |   Sanjay   |   Shahrukh   |   Bollywood TV   |   DATABASE   |   FORUM   |   NEWS   |   RINGTONES   |   TAGS

Bollywood Movie Database

Menu

Home arrow Entertainment arrow Health arrow Als Haldol faalt (deel 1)
Opmerkelijk E-news Entertainment Sport
Maximale hypotheek
Wilt u zakelijk gaan investeren? Of staat u op het punt een huis te kopen. Bereken dan zelf snel, makkelijk en overzichtelijk het bedrag dat u maximaal kunt lenen voor een hypotheek. Indien u weet wat u maximale hypotheek lasten per maand zi...
Als Haldol faalt (deel 1) E-mail
Een ervaring met een hallucinerende patiënt

Er komt een tijd in het studentenleven dat je denkt van "I need a job". Zo ook pasgeleden bij mij. Met heimwee dacht ik terug aan mijn oude baan als alarmwacht bij een serviceflat voor bejaarden, de ideale studentenbaan. Jammer dat moderne techniek ons overbodig maakte en we er uitgeknikkerd werden.

Mijn werk was simpel. Ik had er een bed, een keuken, een douche, een tv en een videorecorder en ik moest mezelf van 17.00 tot 8.30 zien te vermaken. Totdat een bewoner in noodalarm zou slaan en ik als heldhaftige geneeskundestudent erop af moest vliegen om de arme stakker het leven te redden. Zo romantisch was het helaas niet. Terwijl ik elke keer weer hoopte op een hersenletsel of een hartstilstand als mijn pieper afging, bleven mijn heldendaden over het algemeen beperkt tot het uit de keuken halen van een slaapmiddel voor de bewoner die daar zelf te lui voor was. Des te frustrerender was het natuurlijk als ik van collegae hoorde dat zij wel bewoners met een CVA of iets dergelijks hadden moeten helpen, terwijl ik misschien nog eens een zwaarlijvige bewoner weer in z’n bed mocht tillen… als ik geluk had. Op een nacht, toen de sterren helder aan de hemel stonden en ik droevig naar buiten keek, zag ik ineens iets wat op een vallende ster leek. Het kon best ook een neerstortend vliegtuig zijn, maar ik besloot toch maar wat te wensen. Uiteraard wenste ik dat er op mijn werk eindelijk eens opgepiept zou worden door een patiënt die echt ziek was. Ik heb het geweten…

Het was een dinsdag, maar het had ook een woensdag kunnen zijn. Ik bereidde me weer voor op een rustig nachtje slapen. Ik had net m’n avondmaaltijd achter de kiezen, toen de pieper zo rond 20.00 afging. Nog altijd hopend op een hartstilstand rende ik mijn kamer uit om te kijken waar mijn hulp nodig was. Begane grond. Aangezien ik mij op de 6e bevond en ik mijzelf natuurlijk niet al te moe moest maken voor het geval ik weer iemand in bed moest tillen, drukte ik op het knopje van de lift. Seconden leken uren… Maar uiteindelijk hoorde ik dan het verlossende "TING". De liftdeur ging open en ik sprintte een stap de lift in. Ik drukte op het knopje BG en wachtte totdat de deuren dicht gingen. Seconden leken uren… Vervolgens gingen de deuren inderdaad dicht en daalde de lift. "TING" klonk het weer en ik was op de begane grond. Vluchtig keek ik om mijn heen. Ik stond al op het punt de gang van de bewoners in te rennen toen iemand mij op mijn schouder tikte. Ik keek om en er stond een vriendelijk kijkende dame. "Ja sorry, ik heb alarm geslagen. Ik had al bij je kamer aangebeld, maar er deed niemand open, dus het moest maar zo." Ik bedacht bij mezelf dat ik in het vervolg de radio maar wat minder hard moest zetten. De dame legde me uit dat zij van de thuiszorg was en de opdracht had om een alleenstaande mevrouw, die we omwille van de privacy maar X zullen noemen, aan te kleden, medicijnen te geven en in bed te stoppen. Mevrouw X voelde hier echter niets voor en weigerde haar kamer te betreden. De mevrouw van de thuiszorg had X’ dochter al gebeld, die zo rond 21.00 zou komen. Het verzoek aan mij was of ik even op X wilde passen, omdat de thuiszorgdame bij andere mensen langs moest. Teleurgesteld nam ik deze taak op mij en tevreden maakte de mevrouw zich uit de voeten.

X zat in de recreatieruimte aan een tafel. Toen ik de ruimte binnen kwam was ze de andere bewoners in geuren en kleuren aan het vertellen welke gruwelen zich in haar kamer afspeelden. Ik besloot even een praatje met mevrouw te maken. X vertelde me dat ze allerlei geluiden in haar kamer hoorde. Er kwam gefluister uit de muren, mensen beraamden een complot om haar te doden. Ook zag ze vreemde zwarte mistwolken. En ze deed haar beklag over de dame van de thuiszorg. Dat die haar niet geloofde, terwijl het er toch echt was. Mijn diagnose luidde uiteraard "compleet gestoord" (ik had het blok "psychisch en sociaal (dys)functioneren" nog niet gehad), maar maakte dit uiteraard niet kenbaar aan haar. Na wat op haar ingesproken te hebben lukte het me haar over te halen om samen met haar naar haar kamer te gaan. Ik was er best trots op dat mij dit gelukt was en zag al een glorieuze carricre als psychiater voor mij in het verschiet liggen. Mijn zeepbel spatte echter uit elkaar, toen bleek dat mevrouw X absoluut niks anders wilde dan in de stoel in haar kamer blijven zitten. Ze wilde niet omkleden, ze wilde haar medicijnen niet innemen en ze wilde al zeker niet gaan slapen. Ze zei me stil te zijn. Ik moest luisteren naar de stemmen, daar waren ze weer. De man zei tegen z’n vrouw dat hij mevrouw X zou vermoorden. En kijk, er liepen ratten over het plafond! Mijn eerder gestelde diagnose werd hierbij bekrachtigd, maar ik kon me toch enigszins voorstellen dat mevrouw wel bang was als ze dit soort dingen hoorde en zag. Goedhartig als ik was (en omdat ze me absoluut niet liet gaan), besloot ik bij haar te blijven.

Seconden leken uren… Ik begon me redelijk te vervelen, bij mevrouw X. Erg veel boeiends had ze niet te melden en na 17 keer was dat verhaal van die stemmetjes ook niet leuk meer. Om eerlijk te zijn begon ik het zelf een beetje eng te vinden. De kamer van X was vrij donker, en alles was nogal klassiek ingericht. Eikenhouten meubelen, donker tapijt. De lamp gaf weinig licht. Ik begon mij af te vragen of het niet echt spookte in de kamer. Misschien had mevrouw wel gelijk, misschien was zij wel een soort van medium tussen deze wereld en het hiernamaals. Ik bekeek X eens goed. Zo op het eerste gezicht zou je niet zeggen dat ze ze zag vliegen (of hoorde praten in dit geval). Maar in haar ogen kon ik duidelijk een angstige blik zien. Mevrouw was bang, en niet zo’n klein beetje ook. Logisch eigenlijk. Ze hoorde allerlei vreemde dingen. Ze hoorde dat ze vermoord zou worden. Ze zag zwarte mist en ratten. Ze vreesde voor haar leven. En het ergste was dat niemand haar wilde geloven. Iedereen had haar verteld dat er niets aan de hand was. Maar zij hoorde alles wel. De fluisterende muren… 

Volgende week volgt deel 2! 

Vishal Hira?
Uit: O'Dokter Nr.2 2001 30e jaargang

Commentaar
Zoeken
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!